Otvaranje izložbe Dušana Petričića "BEOGRAD, ONOMAD"
DUŠAN PETRIČIĆ
“BEOGRAD, ONOMAD”
- septembar – 16. oktobar 2026.
U stvaralačkom opusu Dušana Petričića (1946) ilustracija i karikatura su oblasti kojima je autor posvetio najviše vremena ostvarujući svoje vrhunske kreativne domete. Petričićev opus obuhvata stotine hiljada projekata i hiljade radova tokom oko šest decenija stvaranja ukazujući na autorove različite profesionalne afinitete (i ljubavi). Mada je uspešno radio animirani film, špice i scenografije za TV emisije, plakate i kalendare, pozorišne kostime, najvažniji (i najobimniji) deo stvaralaštva pripada oblasti karikature i ilustraciji knjiga za decu, dominantnih na retrospektivnoj izložbi “Autobiografika” iz 2008. godine.
Reč je o ličnosti koja je izrazitom individualnošću u mediju ilustracije pomerio standarde (i klišee) lokalne sredine unoseći novo i različito svojim izrazito jakim umetničkim vizijama i profesionalnim nervom. Po svojoj prirodi hrabar učesnik i svedok, kao svojevrsno nedremano oko, radovima prati i komentariše najostljivije markere u atmosferi i duhu vremena.
Svoju novu knjigu “Beograd, onomad” Dušan Petričić posvećuje Beogradu i Zemunu, portretu grada koji više ne postoji. Sam autor voli taj i takav grad ističući da u odnosu na današnji posrnuli i obzdušeni grad, Beograd njegove mladosti, Beograd onomad, neuporediv.
Knjiga svakako predstavlja odu gradu, njegovoj istoriji i njegovim žiteljima o kojima u predgovoru knjige Irina Subotić eksplicira.
Knjiga je strukturisana kao svojevrsna slikovnica (za odrasle) koja problematizuje neke od kardinalnih tačaka našeg grada u 53 ilustracije; raskošan i čitljiv vizuelni deo prate svedeni Petričićevi autorski tekstovi koji samim naslovima “Beogradski muzeji”, SANU, “Kapetan Mišino zdanje”, “Klub knjižrvnika”, “Železnička stanica”…progovaraju o toponimima Beograda, Zemuna. U Petričićevom vizuelnom i tekstualnom konceptu dodoruju se granice dokumentarnog i fiktivnog, realnog i nadrealnog ali najtačnija vizuelna interpretacija Beograda. Drvo života je na korici knjige najavljući, kao i do sada, Petričićevi radovi izdržavaju test vremena.
Druženje sa Dušanom Petričićem održano 3. oktobra 2026. u Galeriji Grafički kolektiv.
Sandra Malić & Stanko Crnobrnja BESKONAČNA SVETLOST
Sandra Malić & Stanko Crnobrnja
BESKONAČNA SVETLOST
7- 25. septembar 2026.
Stvaralački rad partnerskih zajednica poznat je u svetu umetnosti. Svojim novim projektom umetnički par Sandra Milić i Stanko Crnobrnja potvrđuju stvaralačku uzajmanost&poverenje oslonjeni na razvijenu vizuelnu kulturu i senzibilizovano stvaralačko polje. U živoj interakciji prostora ideja i virtuelnog sveta oni kreiraju rad Beskonačna svetlost a, u vremenu post-postmoderne, njihov novi studijski rad može se sagledati u diskursu postfotografije.
U odnosu na hladnu tehnologiju kompjuterske opcije koja zamenjuje ljudsku ruku, koncepcija ovih partnera je sušta suprotnost ovom shvatanju. Jer, za njih, digitalni alati korišćeni u ovom radu nisu autori – oni su produžeci vizije i moćnog zajedništva u postizanju jedistvene stvaralačke ideje. Ta ideja osvaja koncentrovano energetsko polje formatirano u definisani znak kojim pulsira sublimni ikonički prostor. Projekat Beskonačna svetlost svojom genezom i strukturom predstavlja susret para i zajednički fokus ka temperovanom idejnom, esteteskom i emocionalnom premrežavanju. Uprkos aktuelnom bezobalnom vremenu ovaj tandem posvećeno stvara i istražuje moć senzualno-fluidnih filtera u otvorenom dijalogu i impulsivnom osećanju personalnosti i empatije, prostora i slobode. Istovremeno, bogato životno i umetničko iskustvo, kao i zajedničko vreme i prostor, deo su stvaranja nove arkadije, terra incognite.
Sandra Milić i Stanko Crnobrnja, multimedijalni stvaraoci, 2019. pokreću zajednički umetnički projekat ODA- Original Duo Art. Samostalno su izlagali 2020. na izložbi Bauk kruži Evropom.
Sandra Milić, vajarka, dizajnerka i konzervatorka, diplomirala je na Fakultetu promenjenih umetnosti 1999. u Beogradu. Član ULUPUDS-a. Osnivač i dizajner firme SMart.
Stanko Crnobrnja, televizijski i filmski reditelj, producent, scenarista, teoretičar, profesor i publicista, ostvario je preko 2000 emisija i serija, plus tri igrana filma kao reditelj i ko-producent. Utemeljivač je više televizija u Crnoj Gori i Srbiji. Autor je nekoliko knjiga koje poblematizuju oblasti u kojima svara. U višedecenijskoj bogatoj umetničkoj praksi svojim smelim autorskim rešenjima pomerao je ustaljene forme i standarde.
Natalija Đukić - Dečja kuća; Savremeni dizajn enterijera predškolske ustanove
Natalija Đukić – Dečja kuća; Savremeni dizajn enterijera predškolske ustanove
Doktorski umetnički projekat
6-18. jul 2026.
Natalija Đukić je dizajnerka enterijera i doktorand na Fakultetu primenjenih umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu. U svom radu bavi se istraživanjem savremenog dizajna
enterijera, sa posebnim fokusom na obrazovne prostore i arhitekturu namenjenu deci. Doktorski umetnički projekat sa nazivom Savremeni dizajn enterijera predškolske ustanove predstavlja sintezu teorijskog istraživanja i umetničke prakse u oblasti savremenog enterijerskog dizajna i pedagogije prostora. Polazeći od koncepta arhitekture detinjstva i principa Ređo Emilija pedagoškog pristupa, rad istražuje potencijal savremenog dizajna enterijera predškolskih ustanova kao prostornog, pedagoškog i umetničkog medija koji aktivno učestvuje u oblikovanju iskustva ranog detinjstva. U okviru ovog teorijskog modela prostor se ne posmatra kao neutralna pozadina obrazovnog procesa, već kao „treći vaspitač“ – aktivni činilac koji podstiče istraživanje, igru, komunikaciju i zajedničko učenje. Naziv Dečja kuća upućuje na ideju vrtića kao mesta pripadanja, zajedništva i svakodnevnog istraživanja sveta. Umesto institucionalno definisanog prostora, predškolska ustanova promišlja se kao otvoreno i podsticajno okruženje koje podržava razvoj dečje autonomije, kreativnosti i socijalnih odnosa. U tom smislu arhitektura postaje sredstvo oblikovanja iskustva, a enterijer prostor susreta različitih potreba, aktivnosti i načina učenja.
Izložba je koncipirana kao prostorna naracija koja prati razvoj projekta od teorijskih polazišta do konkretnih projektantskih rešenja. Ova prezentacija predstavlja segment umetničkog doktorskog projekta koji kroz arhitektonske crteže, dijagrame i trodimenzionalne vizuelizacije prikazuje rezultate istraživanja odnosa između prostora, pedagogije i kulture detinjstva.
Natalija Đukić se školovala na Istituto di Design, Milano i na Fakultetu za umetnost i dizajn, Beograd. Sa Predragom Maksićem 2009. osnovala je dizajnerski Studio Pilastro.
Član je programskog tima Beogradske internacionalne nedelje ahitekture. Predaje na Akademiji tehničkih strukovnih studija u Beogradu od 2021. Članica je ULUPUDS-a.
Sadko Hadžihasanović - The Best of Sadko
SADKO HADŽIHASANOVIĆ – The Best of Sadko
15. jun – 4. jul 2026.
Sadko Hadžihasanović (1959) tri decenije živi i stvara u Torontu uspevajući da razume i premosti modele kulture Zapada i tranziciju Istoka. Među srećne okolnosti je i slikareva edukacija u kojoj je asimilovao kvalitete sarajevske i beogadske umetničke škole. Isto tako, tokom 80-ih godina, učešćem na relevantnim, izložbama stekao je u Jugoslaviji reputaciju afirmisanog mladog umetnika. Izmene u poetskom i likovnom konceptu njegovog dela tokom decenija logične su i svaka promena sredine na magistralnim tačkama njegovih putovanja od Sarajeva do Beograda i Toronta pojačala je inicijalno pitanje identiteta, ideologije, estetike i etike, meinstrima i lokalnog, autonomije umetničkog dela, kulture slikarskog jezika. Preseljenje u Kanadu svakako je predstavljao novi veliki izazov; životna praksa potvrđuje da samo izdržljivi ljudi sa vizijom savlađuju emigrantske teškoće, društvene norme nove sredine, egzistencijalne i umetničke probleme. Može se reći, Sadko Hadžihasanović je izborom koncepcije fluidne strategije osvojio novi ambijent i kontinuirano nastavio da stvara, stekao svog galeristu, a pri tom pažljivo neguje i prisustvo na regionalnoj sceni svoje primarne domovine.
Tokom protekle dve decenije ovaj slikar je samostalno izlagao u Beogradu nekoliko puta, a nova postavka u Grafičkom kolektivu predstavlja nastavak izoštravanja poetskog diskurs njegovih razuđenih struktura autopoetičnosti. Ističući samoironični naslovom The best of Sadko, preuzetog sa Hadžihasanovićeve beogradske izložbe iz 2005, ovaj savremeni nomad uspeo je, uprkos svemu, da sačuvao sopstveni slikarski hedonizam.
Upadljiv je slikarev koncept osvajanja stvaralačke slobode vezan za korišćenje recikliranih materijala – dekorativni elementi, patern industrijske štampe tapeta ili štampanog platna; najčešće figuralni ili floralni – u svojoj suštini integrsani su u sam rad u kojem su – već prema umetničkim sadržajem u kojem su prividno nedovršeni radovi – otvoreni za novo čitanje.
Tokom prethodnih godina Hadžihasanović je svoj umetnički potencijal usmerio ka istraživanjima u mediju umetničke grafike i digitalne tehnologije; nevelike bakarne ploče su matrice za grafiku ali i crtež/sliku, a u digitalnoj tehologiji kadrovi surove stvarnosti čitaju se u stotinama ručno crtanih animacija.
Teme identiteta, sećanja i migracija u sinergiji društvene kritike, crno/humornog tona i emigrantskog iskustva izraženi su u crtežima, slikama, kolažima, grafikama, asamblažima i video radovima koji će biti izloženi u Grafičkom kolektivu.
Bio je aktivan član umetničke grupe Zvono iz Sarajeva 80-ih godina 20. veka i brusio je ideje grupe koja je uz očekivnje kolektivne kreativnosti težila poštovanju individualnosti. Duhovno bratstvo sa Zvonom blisko je opciji izjednačiti umetnost sa svakodnevicom iz koje proizilaze i u koju se u različitim fazama vraća.
Internacionalna izložba grafike malog formata 2025.
Prvih 76
Međunarodna izložba grafike malog formata
18. decembar 2025 – 24. januar 2026.
Ova izložba prati višedecenijski život Grafičkog kolektiva (GK) zadržavajući poziciju umetničkog događaja koji afirmiše samu umetničku formu. Reč je o vitalnoj ideji da se održi uloga medijatora u kreiranju i negovanju dijaloga na relaciji umetnici-galerija-publika, a kroz kontinuitet programskih aktivnosti i dobre tradicije čiji je deo i ovaj projekat. Jer, ova izložba je i značajan punkt za prezentaciju realnih dometa savremene produkcije i prilika za njeno kritičko sagledavanje umetničke grafike. Ona tangira identitet i idejni koncept ovog rada.
Uprkos brutalnosti vremena u kome živimo, verujemo da je misija kulture najlekovitija. Ovoga puta, kao i 1994. godine na Drugoj međunarodnoj izložbi grafike malog formata, i ova za 76. rođendan GK je međunarodna. Potvrdilo se prijateljstvo u umetničkom bratstvu koje ojačava kreativnost i blagotvorno deluje u zajednici. Pored 122 domaćih umetnika, našem pozivu se odazvalo 89 umetnika iz inostranstva koji su izlagali samostalno ili su učestvovali u programima GK, ili su (po principu spojnih sudova), prijatelji naših prijatelja. Reč je o izuzetnim umetničkim dometima afirmisanih autorskih ličnosti iz 34 zemlje, sa svih kontinenata – od Japana, Australije, Kanade, Tajvana i Amerike, do evropskih zemalja. Želeli smo da u svojevrsnom kreativnom dijalogu 209 autorskih znakova sa 300 radova sagledamo autonomne umetničke prakse i puteve kroz zamišljene svetove i koncentraciju rukopisa različitih poetskih uporišta. Pozivajući umetničko bratstvo iz drugih zemalja i delova sveta da sa našim umetnicima afirmišu grafiku kao školu umetnosti/života ali i fluidni prostor duha, potvrdili smo istinu da je misija kulture blagotvorna i blagodarna.
P.S. Još uvek je živa ideja umetnika okupljenih oko Grafičkog kolektiva da originalno umetničko delo uđe u svaki dom i kao prigodan poklon animira, obraduje, edukuje i odneguje novu publiku, prate osmu deceniju nova izdanja ove izložbe. Radovi umetnika iz nacionalne selekcije imaju isti cenu kao prošle godine.
Od 1991. godine na izložbi Male grafike dodeljuje se nagrada Mali pečat.
Ove godine Žiri u sastavu: Biljana Vuković, grafičarka, Viktor Mijatović, grafičar i Miroslav Sapundžić, istoričar umetnosti, doneo je jednoglasnu odluku da se ova nagrada dodeli Nadi Denić, likovnoj umetnici. Rad Nade Denić potvrđuje neiscrpnost personalnog kreativnog potencijala u istraživanju likovnih rešenja iz domena apstraktne grafičke ekspresije. Vajarka po svojoj primarnoj umetničkoj vokaciji, u svojoj umetničkoj praksi njena interesovanja ostvarena su i u drugim likovnim disciplinama, ali crtež i grafika danas su u žiži njene pažnje. Recentne problemske celine bliske su modernističkom diskursu geometrijske apstrakcije koja je njena inspirativna matrica. Sama plastičnost likovne forme neiscrpna u varijacijama bliskim optičkoj umetnosti – repetitivnosti linearnih tokova, talasastih strujanja i njihovih balansiranih crno-belih ritmova. Naziv nagrađenog rada “Move” sugestivno upućuje na moć umetničkog koliko i društvenog impulsa u oslobađanju statičnosti strogih matrica.